Badacze i PR

Źródłem wiedzy odnośnie public relations i jego meandrów powinna być przede wszystkim literatura specjalistyczna. To na niej bazują studenci zgłębiający tajniki PR, a także osoby interesujące się nim na gruncie hobbystycznym. Podstawa teoretyczna jest bardzo ważna, bo bez niej praktycy nie mieliby punktu wyjścia. Na przestrzeni lat powstała masa opracowań, przeprowadzono szereg badań, dzięki którym można było napisać solidną porcję książek.

Jak łatwo można się domyślić, wśród najważniejszych autorów dominują Amerykanie. Dlaczego tak jest, pokrótce wyjaśniliśmy powyżej.

Oddajmy na moment głos ludziom nauki, którzy zmierzyli się z trudną i skomplikowaną materią public relations. Twórcy jednego z kluczowych podręczników do PR, G. M. Broom, S. M. Cutlip oraz A. H. Center w roku 1985 zdefiniowali PR jako funkcję zarządzania ustanawiającą, a następnie podtrzymującą korzystne stosunki organizacji z otoczeniem.

To stwierdzenie koresponduje z ogólnie przyjętą definicją, o której pisaliśmy przed momentem. Uchodzący za „ojca public relations” Edward Bernays uznawał, że PR ma służyć zapewnieniu publicznego wsparcia dla instytucji dzięki odpowiedniej perswazji, informacji oraz dostosowaniu się.

Z kolei Sam Black napisał, że public relations to sztuka i teoria osiągania harmonii z otoczeniem. Jego podstawą ma być porozumienie na bazie rzetelnej, pełnej informacji. W nieco inną stronę poszła Krystyna Wójcik, która akcentowała podporządkowanie wpływów etycznym rygorom.

Zostaw komentarz

© 2018 Public relations. Wszystkie prawa zastrzeżone.